Cider - heerlijk Engels cultdrankje

Kort en krachtig: Cider is een licht alcoholische drank (meestal gemaakt van gefermenteerd appelsap) die meestal koolzuurgas bevat door carbonatatie of fermentatie in gesloten vaten. Het gefermenteerde appelsap wordt overgeheveld naar nieuwe vaten voordat de suiker volledig is omgezet door de gisten, waarbij gisten en zwevende deeltjes bijna altijd achterblijven in het oude vat. Het nieuwe vat wordt gevuld zonder luchtinsluiting en goed afgesloten. Deze luchtdichte gisting produceert samen met de resterende suiker kooldioxide, waardoor de cider wordt geconserveerd. Door meer suiker toe te voegen, stijgt het alcoholgehalte. Britse ciders hebben een alcoholpercentage tot 12% - met een relatief laag koolzuurgehalte. Ze kunnen worden gecategoriseerd als "droog", "fruitig", "zoet" en "sprankelend", die met elkaar kunnen worden gecombineerd of verder kunnen worden gesorteerd met "licht" en "medium".

Wat betreft oorsprong en naamgeving noemt de Griekse historicus Herodotus voor het eerst de (nu "uitgestorven") stam van de Side, die al in 400 voor Christus cider maakte van appelsap en de drank vervolgens zijn naam gaf. De eerste ciderrecepten zijn te vinden in de 13e eeuw, die hand in hand ging met een uitbreiding van de productie van gealcoholiseerd appelsap voor eigen gebruik. In de 17e eeuw speelde de landbouwwetenschapper John Worlidge een beslissende rol in de ontwikkeling van cider, vooral op de Britse eilanden, door met succes voor te stellen dat de productie van cider de voorkeur moest krijgen boven de productie van wijn.

Worlidge legde zo de basis voor een succesverhaal dat heeft geleid tot talloze verschillende Britse cidermerken, waarvan sommige wereldwijd verkrijgbaar zijn. Sterker nog, in Britse pubs is de tap voor cider standaard aanwezig naast die voor bier . Gemengde dranken met cider, zoals de "Snake Bite", waarbij cider wordt gemengd met licht bier en soms een scheut zwarte bes, zijn al even ingeburgerd. Op sommige plaatsen is er de "Poor Man's Black Velvet", een mix van cider en Guinness. En dan is er nog "Cider Black", een glas cider met een scheutje zwarte bessensiroop.

De term "cider" dekt alle vormen van mousserende cider en cider. Producten met slechts een laag koolzuurgehalte worden "niet-mousserend" genoemd. "Witte cider" staat aan de andere kant voor goedkope, mousserende ciders met een hoog alcoholgehalte die op grote schaal industrieel worden geproduceerd met water en suiker en een zeer lichte kleur hebben. Volgens de wettelijke voorschriften moeten dergelijke ciders nu echter ook minstens 35% appel- of perensap bevatten om als "cider" verkocht te mogen worden.

Cider is niet alleen heel gewoon op het eiland, want ook in Finland, Estland en Zweden zijn mensen dol op "Siideri". In deze landen, waar de cider zelf ook wordt geproduceerd (meestal in gearomatiseerde vorm), is het net zo wijdverspreid in bars en pubs als bier en wordt het door velen zelfs als het alternatief ervan beschouwd.

Sprankelende cider wordt nu over de hele wereld geproduceerd. De gecontroleerde productieregio's liggen in Frankrijk (meestal Normandië of Bretagne) en Spanje. De appellation "Cidre de Cornouaille" in Finistère, Bretagne, wordt beschouwd als de beste teeltregio, aangezien de mousserende appelwijnen uit deze regio vaak felbegeerde medailles winnen op wedstrijden. Cider, die in Frankrijk soms wordt geproduceerd volgens de traditionele methode van gisting op fles, is ook het uitgangsproduct voor de distillatie van Calvados. Tot slot moet een specialiteit worden vermeld: in Canada wordt sinds de jaren 1990 ijscider gemaakt van appels die aan de boom zijn ingevroren.

Cider en cider verschillen in de duur van het gistingsproces, dat bij cider erg lang duurt, terwijl het rijpingsproces bij cider erg vroeg wordt gestopt. Hoe langer het proces duurt, hoe meer fructose er wordt omgezet in alcohol. Daarom is het alcoholgehalte van cider overeenkomstig hoger dan dat van cider. Afhankelijk van het restsuikergehalte waarbij de gisting wordt gestopt, is het resultaat een zoet of droog product. Hierdoor en door de keuze van de appelsoort(en) kan de smaak van cider en cider van elkaar worden onderscheiden.

Al meer dan 250 jaar wordt "Äppelwoi" of "Ebbelwoi" beschouwd als de nationale drank van Frankfurt; het is nu zelfs erkend als UNESCO-werelderfgoed. Terwijl cider en appelwijn sprankelend moeten zijn, is Duitse appelwijn koolzuurhoudend. Het kan worden gemengd met mineraalwater en gedronken uit een bol rood wijnglas.